Fotografie als
stille observatie.

Ik fotografeer wat lang genoeg stilstaat om gezien te worden.

Dat klinkt eenvoudig. In de praktijk is het dat niet. Aanwezigheid is niet hetzelfde als stilstaan. Een onderwerp kan lichamelijk roerloos zijn en emotioneel afwezig. Wat ik zoek is het andere — het moment waarop een dier ophoudt met presteren en gewoon bestaat, wanneer een persoon vergeet dat de camera er is, wanneer de ruimte tussen twee wezens leesbaar wordt.

Ik werk in zwart-wit omdat het weghalen van kleur een laag uitleg wegneemt. Het beeld stopt met het sturen van aandacht en begint erom te vragen. Tonale vorm wordt de taal. Licht en schaduw worden de structuur. Ik wordt aangetrokken tot foto’s die aangetroffen lijken te zijn in plaats van gemaakt — beelden waarbij de compositie aanvoelt als een gevolg van aandacht in plaats van een uitoefening van technische controle.

Portretfotografie gaat voor mij niet over documentatie. Ik ben niet in de eerste plaats geïnteresseerd in vastleggen wie iemand is. Ik ben geïnteresseerd in de kwaliteit van aanwezigheid die iemand draagt, en of die kwaliteit in een stilstaand beeld kan worden vastgehouden. Een rustend dier heeft dezelfde kwaliteit van aanwezigheid als een persoon.

De band tussen mens en dier is een van de specifieke terreinen waar ik steeds naar terugkeer. Niet omdat het sentimenteel is — sentimentaliteit interesseert mij niet — maar omdat de relatie tussen een persoon en een dier een bijzondere kwaliteit van wederzijdse aandacht produceert. Het is iets wat je opvangt aan de rand van het beeld, in de manier waarop iemand de handen houdt, in de houding van een dier dat naast een persoon rust. Het is relationeel, niet dramatisch.

Ik druk het werk af. Een foto op een scherm is onvolledig. De tonale diepte van een monochroom beeld — de werkelijke verhouding tussen zwart, licht en grijs — wordt pas volledig aanwezig in een fysieke print, op papier dat het beeld absorbeert en gewicht geeft. Het werk is ontworpen voor kamers, niet voor feeds.