Niet ieder goed portret ontstaat terwijl er veel gebeurt. Vaak wordt een beeld juist sterker wanneer er even niets hoeft.
Dat merk ik vooral wanneer iemand voor het eerst voor mijn camera staat. In het begin is er bijna altijd bewustzijn: waar laat ik mijn handen, hoe kijk ik, sta ik goed? Dat is normaal.
De camera even vergeten
Na verloop van tijd zakt dat weg. Een gesprek valt stil. Iemand verandert vanzelf van houding. Een blik wordt minder bedacht. Precies daar ontstaan vaak de beelden die ik later selecteer.
Ik probeer die momenten niet te regisseren. Ik zorg vooral dat het licht en de compositie klaar zijn wanneer ze zich voordoen.
Stilte is geen doel op zich
Greycard hoeft niet zwaar of plechtig te voelen. We praten, bewegen en lachen als dat zo loopt. Alleen vul ik niet ieder moment op omdat er een camera aanwezig is.
Ruimte laten is soms de eenvoudigste manier om een portret minder gemaakt te laten voelen.
Het beeld mag rustig zijn
Een portret hoeft niet alles tegelijk te vertellen. Eén houding, één blik en goed licht kunnen genoeg zijn.
Die rust is een belangrijk deel van mijn werk. Niet als formule, maar omdat ze aandacht geeft aan de persoon of het dier dat voor de camera staat.