Een hond hoeft niet te zitten, te blijven of naar de camera te kijken om goed gefotografeerd te kunnen worden.
Dat is belangrijk, want zodra fotografie een reeks opdrachten wordt, begin je vooral te zien hoe goed een hond opdrachten uitvoert. Ik wil liever zien wie er voor mij staat.
Eerst even niets
Bij een hondenportret begin ik vaak met kijken. Hoe beweegt de hond? Waar voelt hij zich veilig? Is hij nieuwsgierig, voorzichtig, druk of juist heel rustig?
Sommige honden zijn meteen mee. Andere hebben tijd nodig. Dat is geen probleem. Het tempo van de hond bepaalt voor een groot deel hoe we werken.
Karakter is interessanter dan gehoorzaamheid
Een scheve zit, een onverwachte blik of een houding die je thuis elke dag ziet, kan veel meer zeggen dan een perfecte pose.
Ik stuur wanneer dat helpt, maar ik probeer een hond niet in een beeld te duwen dat niet bij hem past.
Ook de band mag zichtbaar zijn
Wanneer mens en hond samen worden gefotografeerd, gaat het nog minder om poseren. De manier waarop een hand rust, hoe een hond naar zijn mens kijkt of waar hij vanzelf gaat liggen, zegt vaak genoeg.
Een goed hondenportret hoeft niets te bewijzen. Het moet vooral herkenbaar zijn.